وای خدای من دارم دیوانه می شم حتی نفس کشیدن هم برام سخت شده می خوام گریه کنم

ولی اشک همراهیم نمی کنه سرم از درد داره می ترکه قلبم تند تند می زنه ....

خدا یا امروز دیگه حسابی کم آوردم .

اونقدر خسته ام که حتی خوابم نمی تونه بهم کمک کنه نه می تونم حرف بزنم نه می تونم لال شم و صدام در نیاد

 تا کی باید همه ی احساسات خودمو نادیده بگیرمو فقط به دیگران توجه کنم منم حق دارم که نسبت به کسی یا موضوعی حسی داشته باشم اما انگار برام ممنوعه

 یه دوره ای چشم دوخته بودم به دفترو کتابام سرم به درس و مشقم بود اون روزا خیلی آروم تر بودم قشنگترین اتفاق زندگیم قدم زدن رو برگای پاییزی یا تماشای رنگین کمون بود...

اما امروز فرصتی برای اونها پیدا نمی کنم همیشه از خدا می خواستم ذهن آرومی داشته باشم ولی یه مدتیه نه می تونم درست درسمو بخونم نه می تونم از درگیری های ذهنیم لذت ببرم آخه یه وقتایی آدم ذهنش مشغوله ولی تمام فکرو خیالاش لذت بخشه

اما شرایط من دقیقا مثل یه حباب کوچیک روی یه استخر بزرگه حبابی که تنها نسیمی هستیشو به باد می ده این روزها روز گار قشنگی ندارم شادم ولی تو دلم قیامته می خندم ولی خنده هام تلخه اشکم هم که مدتیه خشک شده من موندمو خودمو خودم ....من موندم که از همیشه ی همیشه تنها ترم حتی از روزهایی که تک و تنها تو پیاده رو ساعتها قدم می زدم حالا با این که ظاهرا دوستای زیادی دور و برم هستند ولی احساسم بی نهایت تنها مونده بی نهایت

می خوام داد بزنم که آخه تو این دنیا منم هستم فقط یه حس مشترک همینو بس..............کمک ..من نفس کم آوردم ریه هام دیگه یاری نمیکنن چرا آدما درک نمی کنن که همه احساس دارن چرا فقط خودشونو می بینن به هر حال تو این لحظه تصمیم می گیرم برگردم به گذشته درس..پاییز ..رنگین کمون و تا می تونم عمیق نفس بکشم عمیق